Ik heb de verkleurde witte plastic wijzerplaat van mijn July buitenklok 10 dagen lang laten weken in Barbasol scheerschuim en Crystal Light frambozenpoeder. Dit is het resultaat.

Ik heb een zwak voor vreemde schoonmaakexperimenten, vooral als het gaat om iets dat toch in de prullenbak belandt. In dit geval was het een witte plastic buitenklok die ik alleen in juli op het terras zet, en die in de loop der jaren die grauwe geelgrijze kleur had gekregen waardoor ooit helderwit plastic er oud en goedkoop uitziet. Ik zag steeds meer mensen zweren bij scheerschuim, poederdrankmix, peroxide, wondersponzen en alle andere trucjes om de klok weer wit te maken, dus besloot ik te stoppen met scrollen en zelf een van die vreemdere combinaties uit te proberen: Barbasol scheerschuim met Crystal Light frambozenpoeder, een nacht laten intrekken, en dat 10 dagen lang herhalen.

Omdat ik nou eenmaal ben wie ik ben, heb ik het er niet zomaar één keer opgeplakt en het daarbij gelaten. Ik heb elke dag bijgehouden hoe de wijzerplaat eruitzag, hoe ik alles mengde, wat er veranderde en wat niet, en of ik dit ooit zou aanraden voor iets waar je echt om geeft. Als je te maken hebt met vergeeld wit plastic op buitendecoratie, terrasaccessoires, de rand van apparaten of seizoensdecoratie, dan is dit precies wat er gebeurde tijdens mijn zeer onwetenschappelijke maar zeer grondige test van 10 nachten.

1. De wijzerplaat waarmee ik begon

Het testobject was een ronde, witte plastic buitenklok met een diameter van ongeveer 30 centimeter, zwarte cijfers en eenvoudige zwarte wijzers. Ik gebruik hem buiten in juli omdat we veel avonden op het terras doorbrengen, en het is zo’n vrolijk seizoensitem dat er van een afstand van 4,5 meter prachtig uitziet, maar van dichtbij wat minder fraai oogt. De voorkant vertoonde ongelijkmatige verkleuring: een crèmekleurige vergeling aan de randen, wat grijze vlekken bij de cijfers en over het algemeen een doffe afwerking in plaats van helder wit.

Het was niet broos of gebarsten, en dat was voor mij belangrijk. Als plastic al krijachtig en beschadigd is, voel ik me een stuk minder op mijn gemak om te experimenteren. Deze was structureel in orde, alleen lelijk. Ik heb hem eerst even snel droog afgestoft, zodat ik geen vuil in de pasta zou mengen, maar ik heb hem niet grondig schoongemaakt voor de test, omdat ik wilde zien of de behandeling zelf wel enig effect zou hebben.

2. Waarom ik Barbasol en Crystal Light frambozenpoeder heb gekozen

Eerlijk gezegd was het deels nieuwsgierigheid. Barbasol is makkelijk te vinden, goedkoop en heeft die dikke schuimstructuur die goed hecht aan verticale of gebogen oppervlakken. Een blik van 280 gram kostte minder dan $3 bij mijn lokale supermarkt. Het Crystal Light frambozenpoeder kwam uit een doos met portieverpakkingen die ik al in de voorraadkast had staan, en ik koos ervoor omdat poederdrankmixen zuren en kleurstoffen bevatten waarvan mensen online soms beweren dat ze vlekken verwijderen of oppervlakken oplichten.

Ik ging er niet van uit dat dit een wondermiddel zou zijn. Vanaf het begin vermoedde ik al dat de scheerschuim vooral als drager zou dienen en het poeder langer vochtig zou houden op het plastic. Ik wist ook dat de frambozenkleur averechts kon werken en vlekken op het oppervlak kon veroorzaken, dus ik ging er vanuit dat er een klein risico aan verbonden was. Omdat dit een seizoensgebonden buitenklok was en niet, bijvoorbeeld, het bedieningspaneel van mijn wasmachine, vond ik het geen probleem om het te testen.

3. De exacte samenstelling en hoe ik die heb toegepast

Elke avond gebruikte ik ongeveer 1 kopje Barbasol scheerschuim en 1 zakje Crystal Light frambozenpoeder, wat neerkomt op ongeveer 4 gram. Ik spoot het scheerschuim in een glazen mengkom, strooide het poeder eroverheen en roerde het ongeveer 20 seconden met een plastic lepel tot het een lichtroze schuim werd. De textuur bleef eerst luchtig, maar veranderde daarna in iets dat op een losse mousse leek.

Ik smeerde het mengsel in een laagje van ongeveer 3 mm dik over de voorkant van de wijzerplaat. Ik besteedde extra aandacht aan de buitenste ring, die het meest vergeeld was. Daarna zette ik de wijzerplaat op een bakplaat met opstaande rand, bekleed met een oude plastic boodschappentas, vooral om druppels op te vangen en mijn aanrecht te beschermen. Ik liet de wijzerplaat elke nacht zo’n 9 tot 10 uur in de wasruimte staan, spoelde hem de volgende ochtend af en controleerde hem.

4. Mijn overnachtingsopstelling voor alle 10 dagen

Ik deed dit in een kamer met een temperatuur van ongeveer 21 tot 22 graden Celsius, zonder direct zonlicht. Ik weet dat sommige methoden om tanden witter te maken afhankelijk zijn van blootstelling aan UV-licht, maar deze test werd specifiek ‘s nachts binnenshuis uitgevoerd, gedurende 10 dagen achter elkaar. Ik wilde de variabelen zo constant mogelijk houden, omdat mijn schema al chaotisch genoeg is zonder dat ik hoef te onthouden of ik iets de ene dag in een zonnig venster heb laten staan ​​en de volgende dag in een donkere hoek.

Elke ochtend rond 6:30 uur, voordat ik naar mijn werk ging, spoelde ik mijn gezicht 30 tot 45 seconden af ​​met lauw water en veegde het voorzichtig af met een zachte microvezeldoek. Ik schrobde niet hard. Daarna liet ik het ongeveer 30 minuten aan de lucht drogen op een afdruiprek voordat ik het vergeleek met de foto’s van de dag ervoor. Door dezelfde tijdsduur en spoelmethode te herhalen, gaf ik mezelf in ieder geval een eerlijke kans om echte veranderingen te zien in plaats van willekeurige schommelingen.

5. Wat gebeurde er na de eerste nacht?

Na de eerste toepassing zag de wijzerplaat er schoner uit, maar niet dramatisch witter. De grootste zichtbare verandering was dat een deel van het oppervlakkige vuil en de doffe laag leek te zijn verwijderd. De witte gedeelten zagen er iets frisser uit, misschien 5% tot 10% helderder, maar de vergeelde rand was nog steeds duidelijk vergeeld.

Wat me het meest verbaasde, was dat de zwartgedrukte cijfers na één wasbeurt nog prima intact waren. Ik was bang geweest dat het zure poeder of langdurig contact met vocht ze zou doen vervagen, maar er was geen sprake van directe schade. Er was echter wel een vage fruitgeur vermengd met de geur van scheerschuim, waardoor mijn wasruimte vreemd genoeg naar een kapperszaak met een drankkraam rook.

6. Dag 2 tot en met 4: lichte verbetering, daarna een plateau.

Na twee en drie dagen kon ik eerlijk zeggen dat de teint van het gezicht iets egaler was geworden. De grijze gloed in het midden was meer verbeterd dan de vergeling aan de rand. Als ik het zou moeten kwantificeren, zou ik zeggen dat het middelste gedeelte ongeveer 15% van zijn oorspronkelijke helderheid terugkreeg, terwijl de buitenste ring slechts met 5% tot 8% verbeterde.

Op dag 4 begon ik die bekende teleurstelling van schoonmaakexperimenten te voelen. De resultaten werden steeds moeilijker te zien. Op foto’s die onder hetzelfde keukenlicht waren genomen, was het verschil tussen dag 3 en dag 4 minimaal. Dit is vrij gebruikelijk bij pogingen om plastic witter te maken: oppervlakkig vuil verdwijnt het eerst, maar diepere oxidatie in het plastic zelf is veel hardnekkiger.

7. Dagen 5 tot en met 7: de wijzerplaat zag er schoner uit, maar was niet echt hersteld.

Halverwege de test werd het resultaat steeds duidelijker. De methode werkte meer als een herhaalde, milde reinigingsbehandeling dan als een echte kleurhersteller. Het gezicht zag er minder vuil, minder vlekkerig en iets minder vermoeid uit. Als ik het naast de eerste dag legde, zag ik absoluut een verschil. Als ik me voorstelde dat het weer stralend wit zou worden, dan kwam dat absoluut niet in de buurt.

Tijdens deze tussenliggende dagen merkte ik ook een lichte roze tint op in een verzonken gedeelte vlakbij de naaf na het spoelen. Het was heel subtiel en verdween bij de volgende spoelbeurt, maar het bevestigde mijn vermoeden dat een frambooskleurig product niet per se ideaal is voor wit plastic. Op een perfect glad oppervlak is dit waarschijnlijk minder erg. Op plastic met een structuur of krassen denk ik dat de kans op vlekken groter is.