De woorden waren hard, maar de deken was warm.

Elena sloeg de deken stevig om haar trillende schouders en begroef haar gezicht in de wol. De auto gleed sneller door de regen, soepel en geruisloos, en leek de weg te verslinden terwijl Seattle achter hen verdween in een waas van verre lichtjes.

Het heiligdom van de duivel

Twee uur later reed de auto door enorme ijzeren poorten die vanzelf opengingen. Hij beklom een ​​privéweg langs de klif, omgeven door hoge dennenbomen die in de storm heen en weer bewogen.

Bovenaan stond een enorm modern complex van glas, staal en donkere steen, met uitzicht op het onrustige, zwarte water van Puget Sound.

De auto stopte onder een overdekte ingang. Een lange, zwijgzame chauffeur in een donker pak opende onmiddellijk Matthews portier en reikte hem een ​​paraplu aan.

Matthew stapte naar buiten zonder op Elena te wachten.