De jaren verstrijken.
Jaren zijn voorbijgegaan.
Ik werd een tiener, daarna een volwassene. Het leven ging verder. Ik verliet de buurt voor mijn studie, en later voor mijn werk.
Maar ik ben Madeleine nooit vergeten.
Telkens als ik terug in de stad was, probeerde ik even langs te gaan om de tuin te bekijken. Soms vond ik de tuin nog mooier dan voorheen. Andere keren merkte ik dat de tijd zijn tol begon te eisen.
Maar ze was er nog steeds.
Altijd met die zachte blik.
Tien jaar later
Tien jaar na onze eerste ontmoeting stond er een belangrijke gebeurtenis in mijn leven op het punt zich te ontvouwen.
Ik ging trouwen.
En zonder aarzeling wist ik waar ik mijn boeket moest halen.
Ik keerde terug naar die tuin die zoveel voor me had betekend.
Mijn hart klopte snel, een beetje zoals de eerste keer.
De terugkeer
Toen ik aankwam, was de tuin er nog steeds. Prachtig. Misschien zelfs nog mooier dan voorheen.
Maar Madeleine leek anders. Kwetsbaarder.
Ik naderde langzaam.
Ze keek me aan… zonder me te herkennen.
Mijn hart zonk in mijn schoenen.
Dus ik sprak.
“Ik ben het kleine meisje… degene die bloemen stal voor haar moeder.”
Er viel een stilte.
Toen verscheen er langzaam een glimlach op haar gezicht.
De rest staat op de volgende pagina.
