“Ik ga weg. Ik kan dit niet meer aan,” zei ik. Ik had mijn spullen al ingepakt.
Scott greep me bij mijn arm. “Alsjeblieft, Everly, denk aan Ella. Ze heeft je nodig,” smeekte hij, maar ik bleef vastberaden.
‘Ella is jouw dochter, Scott. Niet de mijne,’ zei ik. Ik wist dat die woorden kwetsend waren, en ze hadden effect, want Scott liet me los en ging met zijn armen om me heen.
***
De stilte van mijn kleine appartement in het centrum was zo anders dan het leven dat ik had achtergelaten. Opgesloten in mijn werk als styliste zocht ik troost in de vertrouwdheid van stoffen en ontwerpen, maar de leegte die Ella’s afwezigheid achterliet was enorm.
Ondanks de pijn miste ik Ella’s lach. Ondertussen bleven Scotts pogingen tot verzoening onophoudelijk. Toch leek de gedachte om hem onder ogen te zien, om vanuit de as van ons huwelijk opnieuw op te bouwen, een onoverkomelijke uitdaging. Ik negeerde hem, reageerde niet op zijn berichten of telefoontjes. Maar hij bleef het doen.
En op een ochtend klopte Scott op mijn deur. Hij stond daar met Ella, en zijn gegiechel was een bitterzoete melodie die de muren die ik om mijn hart had gebouwd, verzachtte.
Met tegenzin liet ik ze mijn appartement binnen. Scotts excuses en zijn
