DEEL 3

Ik werd overvallen door paniek.

Ik probeerde de laptop dicht te klappen, maar mijn vingers voelden onhandig en nutteloos aan. Voordat ik snel genoeg kon reageren, hoorde ik zijn voetstappen door de gang komen.

Toen verscheen Sean in de deuropening.

Een seconde lang zeiden we allebei niets.

Zijn ogen dwaalden van mijn gezicht naar de laptop.

Vervolgens naar de USB-stick in mijn hand.

Het kleurde niet meer uit zijn gezicht.

Het was niet de blik van een man die betrapt was op het verbergen van een onschuldige verrassing.

Het was angst.

Echte angst.

Zo eentje waarbij mijn maag zich omdraaide nog voordat hij zijn mond opendeed.

‘Waar heb je dat gevonden?’ vroeg hij zachtjes.

Ik kon nauwelijks spreken.

“In je bureau.”

Zijn kaak spande zich aan. Hij kwam dichterbij, maar ik drukte de USB-stick zonder erbij na te denken tegen mijn borst.

‘Sean,’ fluisterde ik, mijn stem trillend, ‘wat is dit?’

Hij gaf niet meteen antwoord.

Die stilte vertelde me meer dan welk excuus dan ook.

De man die ik vier jaar lang had vertrouwd, stond voor me als een vreemde, starend naar het enige dat hij duidelijk had gehoopt dat ik nooit zou vinden.

Ik keek weer naar de laptop.

VIDEO 2 was nog steeds aan het wachten.

En voor het eerst sinds mijn huwelijk vroeg ik me af of het leven waar ik zo van hield, gebouwd was op iets wat ik nooit had mogen zien.