Harry staarde haar aan. ‘Je zei toch dat hij zijn nummer had veranderd?’

‘Ik heb hetzelfde nummer aangehouden,’ zei ik. ‘Hetzelfde e-mailadres. Hetzelfde huis. Je gaf gewoon de voorkeur aan het verhaal waarin ik de slechterik was.’

Maya fluisterde: “Je vernedert me.”

‘Nee,’ zei ik. ‘Jullie hebben deze leugen verzonnen. Wij staan ​​nu slechts op de plek waar hij is ingestort.’

Maya keek naar Harry.

Hij deed een stap achteruit.

Niemand volgde.

Vervolgens hief Jerome voorzichtig de microfoon op. “Ik denk dat het tijd is voor de vader-dochterdans.”

Adele pakte mijn hand. “Je hoeft hem nu niet meer te dragen.”

‘Laat ons dan helpen,’ zei Shannon.

Dat was het moment waarop ik brak.

Vijftien jaar lang had ik geloofd dat kracht betekende dat je er alleen voor stond.

Die avond lieten mijn dochters me zien dat kracht zes paar handen kan hebben.