Chelsea barstte in tranen uit toen de sleepwagen wegreed met haar kostbare statussymbool.
Ondertussen beleefde Logan zijn eigen nachtmerrie bij de autodealer.
De bankdirecteur had zijn meerdere al gebeld.
Er gingen geruchten rond over een persoonlijk faillissement.
Logans zorgvuldig opgebouwde imago brokkelde af.
Om twee uur ‘s middags hadden ze geen andere keus.
Ze zouden me vinden.
Ze hadden verwacht me aan te treffen in een kleine, goedkope bed & breakfast.
Het adres dat Fiona hen gaf, leidde hen naar het meest gerenommeerde advocatenkantoor in het stadscentrum.
Toen ze de zware glazen deuren van Cartwrights kantoor open duwden, zagen ze er uitgeput uit.
Ze werden naar een grote vergaderzaal met glazen wanden geleid.
Ik zat al aan de andere kant van de tafel.
Mijn rug was recht. Mijn pak was onberispelijk.
Ik was niet langer de oude gepensioneerde die ze naar een achterkamer hadden verbannen.
Ik was de schuldeiser.
Fiona zat rechts van me en sorteerde papieren met chirurgische precisie.
Logan en Chelsea zaten tegenover me.
Geen van beiden durfde me in de ogen te kijken.
“Papa…” begon Logan, zijn stem trillend. “Alsjeblieft. Hou op.”
Chelsea boog zich voorover en probeerde ontroerd te lijken.
“Albert, we waren die avond gewoon gestrest. Je hebt het verkeerd begrepen. We zijn een gezin.”
Ik keek haar koud aan.
“Ik heb niets verkeerd begrepen, Chelsea.”
Ik vouwde mijn handen op de gepolijste tafel.
“Je zei dat ik op mijn kamer moest blijven. Dus koos ik een grotere kamer.”
Fiona heeft de touwtjes in handen genomen.
“Meneer en mevrouw Higgins, de situatie is eenvoudig.”
Ze schoof drie dossiers in hun handen.
“De bank eist dat er vóór het einde van de week een nieuwe medeondertekenaar is.”
“De lening van $65.000 moet vandaag om 17.00 uur worden terugbetaald.”
Logan begroef zijn gezicht in zijn handen.
De rest vindt u op de volgende pagina.
