Deel 3:

Mevrouw Harrington verontschuldigde zich en benadrukte dat ze niet wist dat Emily uit een van de rijkste families van het land kwam.

Emily antwoordde zachtjes,

“Mijn waarde kwam nooit van mijn achternaam. Mijn achternaam onthulde alleen wat jullie weigerden te zien.”

Die kerst keerde Emily eindelijk naar huis terug.

Haar familie ontving haar met open armen.

Toen ze maanden later uit haar kantoorraam keek, zag ze hoe arbeiders de naam Carter van het gebouw aan de overkant van de straat verwijderden.

Ze dacht aan het boeket zonnebloemen dat ze in de prullenbak op het vliegveld had gegooid.

Ze besefte dat ze die bloemen nooit echt kwijt was geraakt.

Ze had simpelweg de versie van zichzelf achter zich gelaten die bereid was om te smeken om liefde.

Want iedereen die je vraagt ​​om kleiner te worden om geliefd te worden, is nooit op zoek naar een partner.

Ze zoeken alleen iemand die ze kunnen controleren.

En een vrouw die zich eindelijk haar eigenwaarde herinnert, gaat nooit meer terug om de bloemen op te halen die ze had achtergelaten.