Mijn naam is Margaret, en mijn man – Harold Ellis – was mijn hele wereld. We ontmoetten elkaar toen ik achttien was en in een klein restaurantje werkte. In mijn ogen was hij al een volwassen man – kalm, vriendelijk en standvastig op een manier die me een veilig gevoel gaf. Hij kwam elke donderdag langs. Dezelfde tafel. Dezelfde koffie. Dezelfde vriendelijke glimlach. Een jaar later trouwden we. (Ter illustratie: we bouwden een leven op dat… compleet voelde.) Twee zoons, drie kleinkinderen, een huis vol gelach en kleine tradities. Niets extravagants, niets dramatisch – gewoon liefde, standvastig en betrouwbaar. Ik vertrouwde hem volledig. Daarom schokte wat er na zijn dood gebeurde me tot in mijn ziel. Hij is vredig overleden. Dat zei iedereen. Ik werd op een ochtend naast hem wakker, reikte naar zijn hand zoals ik al tientallen jaren elke dag had gedaan… en die was koud. Stil. Leeg. Ik schreeuwde niet. Ik huilde niet meteen. Ik wist het gewoon.

Editoron

De begrafenis voelde als een droom waaruit ik niet wakker kon worden.
Mensen kwamen, spraken zachtjes, omhelsden me en vertelden me hoe sterk ik was. Ik herinner me er het meeste niet van. Mijn benen hielden me nauwelijks overeind terwijl ik daar stond, starend naar zijn foto bij het altaar.

Hij zag er hetzelfde uit als altijd.

Vriendelijk.

Teder.

De mijne.

Maar weg.

Next »