In een verlaten hoek van de stad die nooit slaapt, achter de wolkenkrabbers die de wolken raken en pronken met hun lichten, bestond een andere wereld van stilte en puin. Daar, tussen de brokstukken van vervlogen jaren, woonde “Oom Saleh”.
Saleh was niet altijd zo geweest. Zijn rimpelige huid, die leek op een oude kaart van een verloren land, vertelde verhalen over dagen dat hij een huis had, een lach, en een familie die zich verzamelde rond een rijkgevulde tafel. Maar eerst de oorlog, toen de armoede, en uiteindelijk de vergetelheid, hadden hem van alles beroofd. Tot er niets meer overbleef dan zijn gescheurde gewaad en herinneringen die vervaagden als rook.
