Het hardop uitspreken van ‘vijf jaar’ klinkt bijna onschuldig, als een kort hoofdstuk dat snel wordt omgeslagen. Maar wanneer die vijf jaar niet worden gemeten in kalenders, maar in ziekenhuisgangen, wachttijden voor het verlengen van recepten en de aanhoudende geur van ontsmettingsmiddel die aan kleding blijft hangen, stroomt de tijd niet langer normaal. Hij bevriest. Hij drukt op je borst. Hij wordt een last in plaats van iets levends.
Mijn naam is Marianne Cortez en ik ben tweeëndertig jaar oud. Als ik in de spiegel kijk, herken ik de vrouw die me aankijkt niet meer. Haar schouders zijn gebogen, alsof ze zich schrap zet voor een schok. Haar ogen zijn omringd door donkere kringen die al jaren niet door de slaap zijn verdwenen. Haar handen vertellen een duidelijker verhaal dan haar gezicht: ruw van het constante wassen, van het dragen van lasten die ze nooit alleen had hoeven dragen, van het vastgrijpen aan de stangen van rolstoelen en de randen van ziekenhuisbedden. Er was een tijd dat mijn leven gewoon leek, zelfs hoopvol. Ik ontmoette mijn man, Lucas Cortez, op een buurtbenefiet in Boulder. Hij had een charme waardoor mensen zich uitverkoren voelden. Als hij sprak, leunde de menigte naar hem toe. Als hij lachte, waren we ervan overtuigd dat hij voor ons bestemd was. We trouwden snel, gedreven door concrete, gedeelde doelen. Kinderen. Reizen. Een groter huis op een rustigere plek. Een toekomst die we verdiend hadden.
