DEEL 2:
Het gelach duurde slechts drie seconden.
Zoet.
Helder.
Onmogelijk.
Toen viel het landhuis weer stil, opgeslokt door donder en duisternis.
Niemand bewoog zich in de keuken.
Een steelpan siste op het fornuis. De regen kletterde tegen de hoge ramen. Ergens in de muren klikte het alarmsysteem hulpeloos, tevergeefs proberend het licht terug te brengen.
Elena stond onderaan de diensttrap, één hand op de houten leuning, haar hart bonzend zo hard dat ze het in haar vingertoppen voelde.
Mevrouw Herrera greep haar pols.
“Ga niet naar boven.”
Elena draaide zich langzaam om. “U hebt het ook gehoord.” De greep van
de oudere vrouw verstevigde.
“Ik zei toch dat je niet naar boven moest gaan.”
Maar de angst had de gezichten van de bedienden al getekend. Twee dienstmeisjes sloegen een kruis. De jonge tuinman, doorweekt na het naar binnen brengen van het tuinmeubilair, mompelde: “Daar gaan we weer.” “
Weer.
” Dat ene woord deed Elena tot op het bot rillen.
“Wat bedoelt u?” vroeg ze.
De ogen van mevrouw Herrera lichtten op. “Niets.”
Maar de leugen was te snel.
Er klonk weer een geluid van boven.
Metaalachtig.
Delicaat.
Een speeldoos, die de ene gebroken noot na de andere speelde.
Toen, opnieuw, gelach.
Deze keer gevolgd door een gefluister.
“Papa…”
Het woord zweefde als een spook door het landhuis en streek langs elke muur.
Elena hield haar adem in.
Mevrouw Herrera’s gezicht vertrok van schrik.
Van boven galmde Rodrigo’s stem.
“Wie is daar?”
Zijn voetstappen galmden met bliksemse snelheid de tweede verdieping op.
Elena wurmde zich los uit de greep van mevrouw Herrera en rende weg.
“Elena!” siste de oude vrouw.
Maar Elena beklom al de donkere trap, haar schoenen geruisloos op het tapijt. Een flits van licht drong door de ramen en verlichtte even de zilveren gang.
Aan het einde stond Rodrigo.
Op blote voeten.
Nog steeds gekleed in zijn witte overhemd en donkere broek.
Eén hand leunde tegen de muur.
De andere hield een zware messing sleutel vast.
Hij staarde naar de gesloten slaapkamerdeur alsof die tot leven was gekomen.
Binnen speelde de speeldoos.
Langzaam.
Onregelmatig.
Muziek zo vertrouwd dat het hem zou vernietigen.
Elena kwam voorzichtig dichterbij. “Señor Cárdenas…”
“Kom naar beneden.”
Haar stem was hees.
Ze bleef een paar stappen verderop staan.
“Ik hoorde een kind.”
Hij klemde zijn tanden op elkaar.
“Je hoorde pijpen. Oud hout. Geluiden van donder.”
‘Nee.’
Rodrigo draaide zich zo abrupt om dat ze bijna achteruit deinsde.
‘Je werkt hier nog geen dag. Vertel me niet wat er in mijn huis verborgen is.’
‘Ik zal je niet vertellen wat er in mijn huis verborgen is,’ mompelde Elena. ‘Ik zal je vertellen wat ik gehoord heb.’
Zijn ogen brandden in de duisternis.
Even leek hij minder op een miljardair en meer op een man op de rand van een klif, die worstelde om niet terug te vallen in het verleden.
Het muziekdoosje stopte.
De stilte die volgde was nog zwaarder.
Rodrigo staarde naar de deur.
Toen, met trillende handen, stak hij de sleutel in het slot.
Mevrouw Herrera verscheen ademloos onderaan de trap achter Elena.
‘Meneer, alstublieft.’
Rodrigo verstijfde.
De stem van de oude huishoudster trilde.
‘Niet vanavond.’
Langzaam draaide hij zich om.
‘Waarom?’
Mevrouw Herrera keek naar beneden.
Rodrigo deed een stap naar haar toe.
‘Waarom niet vanavond?’
Niemand antwoordde.
De donder schudde het landhuis opnieuw.
Toen klonk er vanuit de afgesloten kamer een geluid van iets dat op de grond viel.
Klein.
Hard.
Rollend.
Rodrigo opende de deur.
De scharnieren kraakten open.
Een koude tocht stroomde de gang in.
Elena wierp een blik over haar schouder in de kamer.
Een kinderkamer, alsof de tijd er had stilgestaan.
Roze gordijnen.
Een klein wit bedje.
Knuffels netjes op een plank.
Een paar kleine pantoffels naast de kledingkast.
En midden op het vloerkleed, nog steeds langzaam ronddraaiend waar het was gevallen, lag een klein zilveren muziekdoosje.
Rodrigo bewoog niet.
Zijn gezicht was volledig asgrauw geworden.
Elena begreep het al voordat iemand een woord had gezegd.
Dat doosje had niet aan de rand van een tafel gestaan.
Het was niet door de storm gevallen.
Het stond midden in de kamer, alsof iemand het daar had neergezet.
Rodrigo ging naar binnen.
De lucht leek stil, dik van verdriet en lavendelpoeder.
Elena bleef in de deuropening staan en weigerde zonder toestemming naar binnen te gaan.
Mevrouw Herrera mompelde: “Meneer…”
Rodrigo bukte zich en raapte het muziekdoosje op.
Zijn duim raakte het kleine ballerinaatje binnenin aan.
Het begon weer te spelen.
Een gebroken slaapliedje.
Hij schrok.
Elena zag iets onder de doos:
een opgevouwen stuk papier.
Het lag verborgen onder de zilveren sokkel.
“Señor,” zei ze zachtjes.
Rodrigo volgde haar blik.
Hij pakte het papier op en vouwde het open.
Opnieuw schoot er een bliksemflits door de lucht.
Elena zag slechts vier woorden, onregelmatig geschreven met een blauw potlood. “
Ik sliep niet, papa.”
Rodrigo maakte een geluid dat noch ademhaling noch pijn was.
Mevrouw Herrera bedekte haar mond.
Enkele seconden bewoog niemand.
Toen draaide Rodrigo zich langzaam naar de huishoudster.
“Wat is er?”
Mevrouw Herrera’s ogen vulden zich met tranen. “Ik weet het niet.”
“Je liegt.”
De woorden waren zwak, maar de kamer leek om hen heen te krimpen.
“Ik werk al 30 jaar voor deze familie,” fluisterde ze.
“Vertel me dan de waarheid.”
Haar schouders trilden.
Rodrigo’s stem brak voor het eerst. “Vertel me waarom er een briefje in de kamer van mijn dochter ligt.”
Elena voelde de grond onder haar voeten wegzakken.
Het was geen verdriet meer.
Het was iets dat begraven lag.
Iets dat beschermd werd.
Iets gevaarlijks.
Mevrouw Herrera keek naar Elena, toen naar Rodrigo.
“Ik heb je moeder een belofte gedaan.”
Rodrigo verstijfde.
“Mijn moeder is dood.”
“Ja,” zei mevrouw Herrera. “En ze stierf terwijl ze ervoor zorgde dat je nooit de juiste vragen stelde.”
De storm buiten leek te gaan liggen.
Rodrigo staarde haar aan.
