Ik vond haar op de cardiologieafdeling, zittend bij het raam in een ziekenhuisjurk die haar kleiner deed lijken dan ik me herinnerde. Haar donkere haar, ooit zorgvuldig gekapt, hing losjes over haar schouders. Het zelfvertrouwen dat me zeven jaar eerder tot haar had aangetrokken, leek verdwenen, vervangen door iemand die fragiel, moe en onzeker was.
‘Je bent gekomen,’ zei ze toen ze me in de deuropening zag staan.
Haar stem klonk verrast en opgelucht.
‘Het ziekenhuis heeft contact met me opgenomen,’ zei ik. ‘Ze vertelden me dat u naar me vroeg.’
Ik bleef bij de deur staan, niet zeker of ik wel dichterbij mocht komen. Rebecca knikte langzaam en friemelde aan de rand van haar deken.
‘Ik wist niet wie ik anders als contactpersoon voor noodgevallen moest opgeven,’ zei ze. ‘Mijn ouders zijn er niet meer, mijn zus woont aan de andere kant van het land… Oude gewoonten blijven blijkbaar langer hangen dan we denken.’ 👇👇👇
