De opluchting overviel me zo plotseling dat de tranen in mijn ogen sprongen voordat ik ze kon tegenhouden.
De ambulancebroeder keek me aan en zijn uitdrukking veranderde.
“Mevrouw, bent u hier alleen?”
Ik knikte.
Binnen enkele seconden kwamen er nog twee ambulancebroeders met apparatuur naar binnen. Een van hen keek naar de grond en mompelde iets scherps.
Er was bloed.
Te veel bloed.
“Wat is er gebeurd?” vroeg hij.
“Mijn man,” bracht ik eruit. “Hij is weggegaan.”
De ambulancebroeders wisselden een blik. Een van hen greep meteen naar zijn radio.
“Meldkamer, we hebben een risicovolle tweelingzwangerschap. Mogelijk een spoedbevalling. Patiënte lijkt alleen te zijn achtergelaten en vertoont tekenen van ernstige nood.”
Alleen achtergelaten.
De woorden drongen als gebroken glas door me heen.
Want dat was precies wat er was gebeurd. LEES HET HELE VERHAAL HIERONDER 👇
