Hij stond erop onze eerste date te betalen. Ik dacht dat ik de perfecte heer had ontmoet – totdat de volgende ochtend alles veranderde.
Fictief verhaal
Tegen de tijd dat ik drieëndertig werd, had ik het daten bijna opgegeven.
Niet omdat ik niet geloofde dat liefde bestond.
Ik geloofde gewoon niet meer dat het zich verborg achter weer een datingappprofiel met visfoto’s, sportschoolselfies of biografieën zoals: “Even kijken wat er te vinden is.”
Na genoeg teleurstellende eerste dates verwacht je geen vlinders meer in je buik.
Je begint te hopen op een eenvoudig gesprek.
Iemand die op tijd komt.
Iemand die vragen stelt.
Iemand die tijdens het avondeten niet naar zijn telefoon staart.
Toen mijn beste vriendin Jenna er dus op stond dat ze “de perfecte man” kende, stemde ik meer uit loyaliteit dan uit optimisme in.
‘Ik ken hem al jaren,’ verzekerde ze.
“Hij is aardig.”
“Succesvol.”
“En geloof het of niet, hij is ook nog eens respectvol.”
Ik lachte.
“Je legt de lat wel erg hoog.”
