In de eerste instantie stoorde die opmerking mij niet echt.
Toen mijn schoonvader daarachter kwam dat mijn man en ik het huishouden gelijk verdeeld was, sneerde hij en zei dat ik “mijn taak als echtgenote niet deed”. Ik zoek niet; ik liet het erbij zitten. In ons gezin zijn we waarde aan teamwerk. We koken samen, we maken samen schoon en we voeden onze dochter samen op. Voor ons is het vanzelfsprekend, ook al zien anderen het niet anders. Toch zijn woorden in mijn geheugen gegrift, als een zachte echo.
Een week later kwamen we allemaal samen voor een barbecue met de familie. De sfeer was ontspannen en vrolijk, vol gelach en aangename gesprekken. Ik had beloofd dat ik ontspannen zou blijven en niet zou blijven blijven bij tussentijdse gesprekken. Maar plotseling, midden in een gesprek, stapte hij naar voren en gaf me zijn lege glas. Met een lichte glimlach zei hij: “Ga het maar vullen. Of doet je man dat ook?” De sfeer plotseling. De gesprekken verstomden en ik voelde blikken op mij gericht.
