Het eerste wat ik me herinner nadat ik zijn gezicht zag, was het geluid van mijn eigen hartslag.
Langzaam. Onregelmatig. Ver weg – alsof het van iemand anders was.
De man aan het touw knielde naast me neer alsof de storm, de wind en de ijskoude berg om ons heen volledig waren opgehouden te bestaan. Zijn blauwe ogen keken me intens aan, alsof ik werd teruggetrokken van een plek waar ik niet vandaan had mogen komen.
“Emma,” zei hij opnieuw, dit keer zachter.
Mijn lippen waren te gevoelloos om te reageren.
Hij draaide zich plotseling om naar de zwevende helikopter en sprak scherp in zijn radio. Ik ving flarden van zijn bericht op – zwanger, onderkoeling, mogelijke botbreuken, onmiddellijke evacuatie. Zijn stem was kalm en professioneel, maar zijn handen vertelden een ander verhaal. ✨ “Typ ‘Ja’ en druk op ‘Vind ik leuk’ als je deel 2 en het volledige einde van dit verhaal wilt zien. Bedankt voor je steun! ❤️👇👇”