Die nacht, toen ze in bed lag, draaide ze zich naar me toe in plaats van van me af.
De afstand tussen ons voelde anders aan.
Kleiner.
Niet omdat alles opgelost was.
Omdat er eindelijk iets begrepen was.
Ik dacht altijd dat succes draaide om vooruitgang.
Over klimmen.
Over zichtbaarheid.
Nu weet ik dat het ook om vasthouden gaat.
Over duurzaamheid.
Het gaat erom dat je werk doet dat nooit de krantenkoppen haalt, maar wel levens vormgeeft.
Ik heb geleerd dat respect niet iets is waarvan je zomaar aanneemt dat je partner het voelt.
Het is iets wat je laat zien.
Dagelijks.
In taal.
In aandacht.
In handelen.
Anna is altijd een talentvolle vrouw gebleven.
Ik ben gewoon gestopt met opletten.
En dat besef veranderde alles.
