DEEL 1

Ik huurde een vreemde in om zich voor één middag voor te doen als mijn vriend, omdat mijn ex-man de vrouw meebracht voor wie hij me had verlaten.

Ik had verwacht dat mensen zouden fluisteren. Ik had ongemakkelijke blikken, geforceerde glimlachen en misschien wel medelijden verwacht van de familieleden die rond het zwembad verzameld waren.

Wat ik niet had verwacht, was dat die vreemdeling het kleinste detail aan mij zou opmerken en zou onthullen wie me had geleerd mezelf kleiner te maken.

Toen Daniel bij mij thuis aankwam, was mijn eerste gedachte dat hij er veel te goed uitzag voor dit plan.

Hij was lang, zelfverzekerd, had donker haar en droeg een keurig wit overhemd met opgerolde mouwen. Hij zag eruit alsof hij overal thuishoorde.

Ik stond op de veranda in mijn oude blauwe zomerjurk en klemde me vast aan het deurkozijn alsof het me bij elkaar kon houden.

‘Het spijt me,’ flapte ik eruit voordat hij zelfs maar hallo had gezegd. ‘Ik lijk niet meer op mijn foto’s.’

Daniël hield even stil.

Toen zei hij zachtjes: “Je hebt je verontschuldigd voordat je jezelf voorstelde.”

Beschaamd lachte ik. “Sorry. Ik ben Maggie.”

Zijn uitdrukking veranderde enigszins bij de tweede verontschuldiging, maar hij stak alleen zijn hand uit.

“Daniël.”

Binnen in huis waren mijn kinderen aan het schreeuwen over zwembrillen, handdoeken en wie waar in de auto mocht zitten. Daarvoor heb ik me ook verontschuldigd.

Daniel wierp slechts een blik naar binnen en zei: “Het klinkt alsof de kinderen zin hebben in een zwembadfeestje.”

Ik had hem niet aangenomen omdat ik wraak wilde nemen.

Ik heb hem aangenomen omdat Ryan er zou zijn.

En Lucille zou dat ook vinden.

Drie maanden eerder stond Ryan in onze keuken en vertelde me dat hij wilde scheiden. Daarna voegde hij eraan toe dat hij een relatie had met Lucille, zijn secretaresse.

Ze was jonger, verfijnder en perfect op een manier waarop ik me niet meer perfect had gevoeld sinds vóór het moederschap, de was, de slapeloze nachten en de jarenlange opmerkingen dat ik niet meer goed genoeg was.

Ryan keek me aan en zei: “Jij bent niet meer de vrouw met wie ik getrouwd ben. Je was vroeger slank. Je bent gewoon niet meer aantrekkelijk voor me.”

Daarna nam hij Lucille overal mee naartoe. Restaurants. Werkgerelateerde evenementen. Familiebijeenkomsten. Zelfs naar het huis van zijn moeder Elaine.

Toen Elaine mij en de kinderen uitnodigde voor haar zwembadfeestje op 4 juli, wilde ik bijna weigeren.

‘Je bent nog steeds familie,’ zei ze tegen me.

‘Ryan zal er zijn,’ zei ik.

“Ik weet.”

“Met haar.”

Elaine zweeg even. Toen zei ze: “Laat hem je niet verdrijven van plekken waar je thuishoort.”

Ik wilde dapper zijn.

In plaats daarvan heb ik Daniel aangenomen.

Tijdens de autorit verontschuldigde ik me voor het verkeer, de airconditioning, de vingerafdrukken van mijn dochter op zijn raam en alles wat mijn angstige geest verder nog kon bedenken.

Daniel gaf geen commentaar. Hij beantwoordde alleen de vragen van de kinderen.

Ja, hij had in reclamespotjes gespeeld.

Nee, hij was niet beroemd.

Ja, hij had ooit een piraat gespeeld op een tandartsencongres.

‘Met een zwaard?’ vroeg mijn dochter.

‘Met een tandenborstel,’ zei Daniel.

Voor het eerst die dag vulde de auto zich met gelach.

Toen bereikten we de straat van Elaine.

Ryans vrachtwagen stond er al.

Ernaast stond Lucilles witte cabriolet.

Mijn maag draaide zich om.

Daniel merkte het op, maar hij hield geen toespraak. Hij vroeg alleen: “Klaar?”

Dat was ik niet.

Maar ik knikte toch.

DEEL 2

De achtertuin van Elaine zag er precies hetzelfde uit als elk jaar.

Het zwembad glinsterde in de zon. Rode, witte en blauwe slingers hingen langs het hek. Kinderen renden op blote voeten door het gras, terwijl volwassenen schalen met ribbetjes, watermeloen, cupcakes en limonade droegen.

Heel even dacht ik dat ik het zou overleven.

Toen zag ik Ryan.

Hij stond bij de barbecue met een hand op Lucilles middel. Ze droeg een rood badpak onder een doorschijnend wit strandjurkje, haar haar viel in perfecte golven. Ze leek onaangetast door de hitte, het moederschap en het liefdesverdriet.

Ryan zag Daniel als eerste.

Toen zag hij me.

Zijn glimlach veranderde.

Elaine snelde naar me toe en omhelsde me. “Maggie, lieverd. Je ziet er prachtig uit.”

Ik trok aan mijn jurk. “Hij is oud.”

Voordat ze kon antwoorden, klonk Ryans stem over het terras.

“Nou, dit is interessant.”

Mensen begonnen te doen alsof ze niet staarden.

Ryan liep naar ons toe, met Lucille naast hem.

‘Maggie,’ zei hij, terwijl hij Daniel van top tot teen bekeek. ‘Wie is dit?’

Daniël stapte kalm naar voren.

“Daniel. Maggie’s vriendje.”

Het woord ‘vriendje’ leek de achtertuin te bevriezen.

Ryan staarde even.

Toen lachte hij.

‘Hij? Je vriendje?’

Mijn gezicht brandde.

Lucille keek naar haar drankje en probeerde een glimlach te verbergen.

Ryan schudde zijn hoofd. “Kom op, Maggie. Je hebt hem overduidelijk betaald om hier te zijn.”

Het werd muisstil op het hele erf.

Ik voelde alle blikken op mijn jurk, mijn lichaam, mijn gezicht en mijn handen gericht.

Mijn vingers gleden weg van die van Daniel.

‘Het spijt me,’ fluisterde ik.

Ik wist niet eens aan wie ik mijn excuses aanbood.

Daniel pakte mijn hand weer vast.

“Wees dat niet.”

Ryan grijnsde. “Zit hand in hand lopen bij het vriendjespakket, of moet je daar extra voor betalen?”

Daniël keek hem recht aan.

“Bevat het pakket voor ex-mannen het vernederen van de moeder van je kinderen in hun bijzijn, of doe je dat gratis?”

Iemand slaakte een kreet van verbazing.

Ryans glimlach verdween.

‘Het was een grap,’ snauwde hij.

Daniel knikte eenmaal. “Interessante keuze.”

Daarna probeerde het feest door te gaan, maar er was iets veranderd.

De muziek werd weer aangezet. De kinderen sprongen in het zwembad. Iemand deelde hamburgers uit. Maar Ryan bleef Daniel in de gaten houden, wachtend tot hij een fout zou maken.

Daniël heeft dat nooit gedaan.

Hij hielp mijn dochter een pakje sap openmaken. Hij vroeg mijn zoons naar honkbal en luisterde echt. Hij gaf Elaine een compliment over haar tuin. Toen een oudere tante haar servet liet vallen, raapte hij het op voordat ze hoefde te bukken.

Hij overdreef niet.

Dat maakte hem geloofwaardig.

Lucille merkte dat Ryan hem ook in de gaten hield.

Aanvankelijk leunde ze dichter naar Ryan toe, lachte ze harder en raakte ze zijn arm vaker aan. Maar langzaam werd haar glimlach minder stralend.

Ik probeerde er geen aandacht aan te besteden.

In plaats daarvan bleef ik in beweging.

Ik droeg borden.

“Sorry, excuseer me.”

Ik veegde de limonade van de tafel.

“Sorry, laat me dat even pakken.”

Toen mijn dochter ketchup morste vlakbij Daniels schoen, pakte ik meteen een servet.

“Het spijt me.”

Daniel keek naar de ketchup op de steen.

“Het is ketchup, Maggie.”

Ik lachte zwakjes, maar mijn handen trilden nog steeds terwijl ik het schoonmaakte.

Daniel keek toe.

Hij heeft me niet getroost.

Hij corrigeerde me niet.

Hij merkte het gewoon op.