Toen ik naar buiten stapte en het ijzeren hek achter me dichtviel, klonk het scherpe, metalen geluid als de laatste regel van een hoofdstuk dat ik tevergeefs had proberen te redden.
Ik liep langzaam door de straat, langs bekende huizen die voor mij geen betekenis meer hadden, terwijl de wereld om me heen gewoon doorging alsof er niets veranderd was.
Maar er klopte iets niet.
De tas was te licht.
Een zacht briesje waaide voorbij, en zonder precies te begrijpen waarom, opende ik het.
Er lag geen afval binnen.
Slechts een verzegelde envelop, zorgvuldig ingepakt alsof er iets in zat dat alles moest doorstaan.
Mijn handen begonnen al te trillen voordat ik het openmaakte.
