Adrian gaf de maître d’ opdracht de deuren op slot te doen totdat de beveiliging arriveerde. Celeste lachte te hard.
“Dit is waanzinnig,” zei ze. “Je kunt gasten niet opsluiten omdat een serveerster een moedervlek heeft.”
“Niemand wordt opgesloten,” antwoordde ik. “Iedereen mag blijven om een verklaring af te leggen.”
Ze had tranen, berusting, misschien een verontschuldiging voor de wijnvlekken op haar jurk verwacht. In plaats daarvan stond ik daar, gewikkeld in een tafelkleed, terwijl de beveiliging de beelden van elke camera kopieerde.
Adrian vroeg naar mijn medaillon. Daarin zat een vervaagde foto van een jonge vrouw met een baby naast een meer. Op de achterkant stonden, bijna onleesbaar, twee initialen: A.V.
Zijn knieën begaven het bijna.
“Mijn vrouw droeg dit,” zei hij. “Op de dag dat onze dochter verdween.”
Twintig jaar eerder was Adrians dochtertje Elena verdwenen tijdens een voogdijconflict. De politie vermoedde dat zijn vervreemde zus, Vivian, het kind mee naar het buitenland had genomen. Vivian kwam later om het leven bij een auto-ongeluk, en daarmee was het spoor dood. Adrian had miljoenen uitgegeven aan de zoektocht.
Celeste was Vivians dochter. Ze was opgegroeid in Adrians landhuis, had hem getroost, hem oom genoemd en zichzelf gepositioneerd als erfgenaam van zijn fortuin.
Nu liep ze achteruit richting de bar.
“Dit bewijst niets.”
“Nee,” zei ik. “Maar je paniek wel.”
Weken eerder had ik onregelmatige kosten ontdekt tijdens het bijwerken van de leveranciersdatabase van Bellamy House. Celestes nep-liefdadigheidsinstellingen hadden wijn, sieraden en reizen gekocht via restaurantrekeningen. Een schijnvennootschap betaalde elke maand een gepensioneerde privéverpleegster genaamd Judith Crane.
Ik had de naam opgezocht. Judith had ooit voor Vivian gewerkt.
Ik had de gegevens al naar de compliance-advocaat van Bellamy House gestuurd.
Celestes gezicht vertrok. “Je hebt toegang gehad tot vertrouwelijke financiële documenten?”
“Ik heb facturen die aan mij waren toegewezen gecontroleerd.”
Ze draaide zich naar Adrian. “Ontsla haar.”
Adrian bleef me aankijken. “Ga verder.”
Judith had contact met me opgenomen nadat ik een voorzichtige brief had gestuurd. Ze weigerde telefonisch te praten, maar stuurde een oud vaccinatiebewijs. De voornaam van het kind was Elena. De geboortedatum kwam overeen met die van mij. Op het bewijs stond een halvemaanvormige moedervlek boven de linkerborst.
Ik was van plan om na mijn dienst naar de autoriteiten te gaan.
Celeste had de slechtst mogelijke avond uitgekozen om me aan te vallen.
De politie arriveerde met Adrians advocaat, Naomi Price. Naomi luisterde naar mijn opname. Celestes stem was duidelijk, inclusief haar eerdere bevel aan een manager: “Verwijder alle beelden waarop ik haar aanraak.”
De manager gaf toe dat Celeste hem met ontslag had bedreigd.
Vervolgens vond de beveiliging een flesje kalmeringsmiddelen op recept en een reisschema voor een privévlucht in haar handtas.
Naomi’s gezicht betrok. “Wie was je van plan te verdoven?”
“Die zijn van mij,” snauwde Celeste.
“Ze zijn voorgeschreven aan Judith Crane,” zei ik.
Een diepe stilte vulde de ruimte.
Adrian keek Celeste eindelijk recht in de ogen. ‘Waar is Judith?’
Haar zelfvertrouwen brak.
Mijn telefoon ging over, een onbekend nummer. Ik nam op met de luidspreker aan.
Een angstige, oudere stem fluisterde: ‘Mara? Dit is Judith. Celeste weet dat ik contact met je heb opgenomen. Ze heeft mannen naar mijn appartement gestuurd.’
Adrians beveiligingsteam kwam onmiddellijk in actie.
Haar glimlach verdween voordat iemand haar kon aanraken.
Celeste rende naar de keuken.
Ik stapte opzij en liet de politie haar pakken voordat ze de deur bereikte.
LEES DEEL 3 TOT HET EINDE VAN HET VERHAAL hieronder 👇 Heel erg bedankt!
