Thomas Calahan overleefde de oorlog zonder fysieke verwondingen. Hij werd in maart 1945 bevorderd tot sergeant-majoor en ontving het Navy Cross. In de onderscheidingstekst werd onder andere zijn buitengewone heldenmoed en voortreffelijke dienst als verkenningssluipschutter geprezen. Calahan verliet de actieve dienst in november 1945 en keerde terug naar Montana. Hij sprak zelden in het openbaar over zijn oorlogservaringen. In een interview uit 1997 blikte hij terug op Operatie Soup Cans: “Mensen focussen zich op het aantal doden. Dat was niet wat telde. Wat telde, was laten zien dat individueel initiatief de uitkomst kon veranderen. Het Korps Mariniers gaf me een missie en vertrouwde erop dat ik oplossingen zou vinden. Dat vertrouwen, die bereidheid om een sergeant gekke ideeën te laten uitproberen, dát heeft de oorlog gewonnen.” Toen de interviewer vroeg of hij trots was op zijn prestatie, aarzelde Calahan even: “Ik ben er trots op dat we gewonnen hebben.” Ik ben er trots op dat ik de Mariniers heb geholpen te overleven door bedreigingen uit te schakelen, maar ik ben er niet trots op dat ik heb gedood. Elk van die 112 mannen was iemands zoon, misschien iemands vader. Ze vochten voor hun land, net zoals ik. Noodzakelijk betekent niet trots, het betekent noodzakelijk.
Thomas Calahan overleed in mei 2003 op 81-jarige leeftijd in Missoula, Montana. In zijn overlijdensbericht werd zijn dienst bij het Korps Mariniers genoemd, maar de nadruk lag vooral op zijn 40-jarige carrière als leraar en coach op een middelbare school. Zijn oud-leerlingen herinnerden hem als een geduldige, bemoedigende man, altijd gericht op creatieve probleemoplossing. De truc met het soepblik leeft voort in militaire trainingen en tactische literatuur. Moderne militaire misleidingsoperaties vinden hun oorsprong in Calahans innovatie. Hoewel de technologie is geëvolueerd, blijft het fundamentele principe hetzelfde: de vijand dwingen te reageren op valse signalen, waardoor er mogelijkheden ontstaan voor ontmaskering die kunnen worden uitgebuit.
