De lessen die we kunnen leren van Calahans operatie reiken verder dan militaire toepassingen. Ten eerste: beperkingen stimuleren innovatie. Calahan slaagde mede doordat hij over beperkte middelen beschikte. Ten tweede: observatie gaat vooraf aan actie. Calahan besteedde meer tijd aan het bestuderen van vijandelijk gedrag dan aan het daadwerkelijk schieten. Ten derde: psychologie is belangrijker dan technologie. De soepblikken waren niet geavanceerd, maar ze maakten gebruik van een diepgaand begrip van menselijk gedrag. Ten vierde: onderwijs vergroot de impact. Ten vijfde: succes vereist institutionele steun. Thomas Calahan heeft de sluipschuttersoorlog of militaire misleiding niet uitgevonden, maar hij combineerde bestaande concepten op innovatieve wijze, paste ze aan specifieke omstandigheden aan en behaalde resultaten die de verwachtingen overtroffen. Deze creativiteit onder druk, deze bereidheid om onconventionele benaderingen te proberen, deze bescheiden erkenning van de morele complexiteit van oorlog verheft zijn verhaal boven louter tactische interesse.
Tegenwoordig is het originele Springfield-geweer dat Calahan gebruikte in Bougainville te zien in het National Museum of the Marine Corps in Triangle, Virginia. Vlakbij staan drie gedeukte en roestige soepblikken, die in 2007 van het slagveld werden geborgen. Het bordje luidt: “Deze gewone voorwerpen, getransformeerd door buitengewoon denkwerk, vertegenwoordigen de innovatieve geest die de Amerikaanse strijdkrachten tijdens de Tweede Wereldoorlog kenmerkte. Sergeant-majoor Thomas Calahan bewees dat succes niet altijd voortkomt uit de beste gereedschappen, maar uit het optimaal gebruiken van de beschikbare gereedschappen.”
