Voor het eerst voelde de clausule minder aan als een ketting en meer als een leuning.
Margaret gaf me nog een brief van Evelyn, een brief die ze alleen mocht bezorgen als Scott binnen twaalf maanden een scheiding zou aanvragen.
Ik opende het later die avond.
Evelyn schreef dat Scott had gedaan wat ze vreesde. Ze zei dat ik de waarheid moest beschermen. Daarna noemde ze het huis aan het meer. In het bureau in Briar Point lag een sleutel. Met die sleutel kon je een blauwe doos openen die in de muur van de voorraadkast verborgen zat.
De volgende ochtend belde ik Jerome.
‘Er is iets aan de hand bij het huis aan het meer,’ zei ik.
Hij zweeg. “Scott mag niet weten dat we weggaan.”
Briar Point lag twee uur noordelijker, omgeven door dennenbomen en een smal meer. Het huis oogde minder rijk dan een herinnering, met groene luiken, stoffige meubels en zonlicht dat door de hoge ramen naar binnen viel.
In de studeerkamer vonden we onder de middelste lade de messing sleutel.
In de muur van de voorraadkast, achter een verborgen paneel, vonden we een blauwe kluis.
Binnenin bevonden zich documenten, brieven, een USB-stick en een envelop geadresseerd aan Scott.
In de brief stond dat de echte erfenis geen geld was, maar het verslag van wat er in 1998 in Briar Point was gebeurd.
Voordat we konden begrijpen wat dat betekende, schenen koplampen door het keukenraam.
Scott was gearriveerd.
En Kayla was bij hem, met een blauwe map in haar hand die er bijna precies hetzelfde uitzag als Evelyns kluisje.
Scott eiste te weten waarom we daar waren. Margaret vertelde hem kalm dat het huis bij het landgoed hoorde en dat de toegang onder toezicht stond van de beheerder.
Kayla zag er geschrokken uit. Scott zei haar dat ze de map gesloten moest houden.
Toen merkte ik hoe ze terugdeinsde.
Deel 3:
‘Ik moet weten wat waar is,’ fluisterde Kayla. ‘Ik vond dit in het kantoor van mijn vader. Hij zei dat het een voorstel voor een vastgoedproject was, maar er zaten oude foto’s in. En een brief met de naam van Evelyn Collins erop.’
