Hij zette zijn kopje gewoon op tafel en staarde me aan alsof ik iets smerigs ons huis had binnengebracht.
‘Dat is onmogelijk.’
Mijn keel snoerde zich samen.
‘Wat bedoel je met onmogelijk?’
Diego lachte koud.
‘Ik heb twee maanden geleden een vasectomie gehad, Laura. Ik ben niet dom.’
Dat woord trof me als een klap in mijn gezicht.
Dom.
Dat was wat de man van wie ik acht jaar had gehouden me noemde.
Dezelfde man die had gezegd dat de operatie ‘voor ons’ was, omdat we het financieel moeilijk hadden, omdat we ‘later konden beslissen’.
Ik herinnerde hem eraan dat de dokter had gezegd dat het niet meteen hoefde.
Dat er vervolgonderzoek nodig was.
Dat een zwangerschap nog steeds mogelijk was.
Maar Diego luisterde al niet meer.
Zijn oordeel stond al op zijn gezicht geschreven.
‘Wie is hij?’ vroeg hij.
Ik verstijfde.
‘Wat?’
‘De vader. Vertel me wie hij is.’
Ik voelde me misselijk.
Niet vanwege de baby.
Vanwege hem.
Die nacht pakte hij een koffer in.
Niet veel kleren.
Net genoeg om me te laten weten dat er al een andere plek op me wachtte. LEES HET HELE VERHAAL HIERONDER 👇👇
