De gouden krullen van mijn zoon trokken altijd de aandacht. Vreemden spraken ons aan in de supermarkt om ze te bewonderen, caissières vroegen of ze natuurlijk waren en onze vrienden maakten voortdurend grapjes dat hij eruitzag als een model uit een shampoo-reclame.
Leo was vier jaar oud toen zijn haar begon te krullen. Eerst zachte golven, daarna strakke krullen die zijn gezicht als een aureool omlijstten. Ik vond het prachtig. Mijn man, Derek, vond het prachtig. Leo vond het prachtig.
Maar mijn schoonmoeder, Margaret, deelde die mening niet.
Ze gaf bij elke familiebijeenkomst haar mening. “Jongens horen kort haar te hebben.” “Ze ziet eruit als een meisje.” “Wanneer ga je die bos haar nou eens knippen?”
Wordt vervolgd op de volgende pagina.
