Hij waarschuwde dat noch Jason, noch dokter Vale, noch zelfs het huis zelf te vertrouwen waren. Hij noemde geheime gangen verborgen achter de muren en een zilveren recorder die in de muziekkamer verstopt lag. Als hij nog in leven was, smeekte hij degene die deze brief vond om hem vrij te laten.
Claire zag toen het portret dat in haar kamer hing.
De opgemaakte ogen van de vrouw glansden vreemd.
Toen Claire er een aanraakte, bewoog het.
Achter de muur bevond zich een geheime doorgang.
Een koude, stoffige lucht steeg op uit de duisternis.
Claire besefte toen dat Blackwood House haar al sinds haar aankomst in de gaten hield.
De volgende ochtend ging ze naar Ethans kamer en vertelde hem dat ze de brief had gevonden.
Hij opende zijn ogen.
Zwak, uitgeput, maar bij bewustzijn.
Toen Claire hem de medicijnen liet zien, reageerde Ethan heftig op een ervan: Dr. Vale’s “neurotische oplossing”.
Claire begreep de waarheid.
Het medicijn had geen effect.
Hij hield hem gevangen.
Toen dokter Vale en Jason binnenkwamen, deed Claire alsof ze de medicatie in Ethans infuus spoot, maar kneep stiekem het slangetje dicht.
Jason boog zich naar Ethan toe en fluisterde: “Rust maar uit, neef. Je bent altijd beter af in stilte.”
Ethan bewoog zich niet.
Maar haar ogen brandden.
Die middag doorzocht Claire de muziekkamer en vond de zilveren blokfluit verstopt in de piano.
Voordat ze kon vertrekken, werd ze tegengehouden door mevrouw Lang, de huishoudster.
In plaats van Claire aan te geven, waarschuwde mevrouw Lang haar.
‘Jason is nooit weggegaan,’ fluisterde ze. ‘Hij wilde dat je hem zou zoeken.’
Vervolgens klonk er zachtjes applaus op de gang.
Jason kwam de kamer binnen.
‘Geef me de recorder, Claire.’
Claire is weggerend.
DEEL
