Claire rende door het landhuis, met een opnameapparaat in haar hand, Jason vlak achter haar.
In de westvleugel ontdekte ze dat het opnameapparaat kapot was, maar dat er wel een geheugenkaart in zat.
Jason heeft het gezien.
Zijn masker van beleefdheid verdween.
“De kaart is van mij,” zei hij.
Claire sloeg een wandlamp kapot, waardoor de gang in duisternis gehuld werd, en ontsnapte via een verborgen luik. De doorgang kronkelde achter de muren en bood haar een geheime blik op het landhuis.
Ze ontmoette dokter Vale in het gezelschap van mevrouw Lang.
Ze hoorde Jason haar volgen.
Uiteindelijk leidde de gang naar Ethans kamer.
Claire snelde naar hem toe.
‘Ik heb hem gevonden,’ mompelde ze. ‘Ik heb de kaart.’
Ethan had moeite met spreken.
“Niet… Jason.”
Claire verstijfde.
“Ik weet het. Vale ook.”
Ethan schudde zwakjes zijn hoofd.
Met grote moeite schreef hij één enkel woord op een notitieblok.
MOEDER.
Claire staarde hem aan.
Je moeder is overleden.
Toen ging de slaapkamerdeur open.
Jason kwam de kamer binnen, vergezeld door dokter Vale.
De vrouw op het portret stond tussen hen in.
Ethans moeder.
In leven.
Elegant. Stijlvol. Krachtig.
Lady Ashbourne glimlachte vriendelijk.
“Mijn arme jongen.”
Jason was niet de heer des huizes van Blackwood House.
Hij was voor haar niets meer dan een wapen.
Claire verborg de kaart in haar vuist, maar Lady Ashbourne stak haar hand uit.
De kaart, juffrouw Claire.
Claire loog. “Het is al gekopieerd.”
Lady Ashbourne lachte zachtjes. “Dapper genoeg om moeilijk te doen.”
Ethans blik viel op de open haard.
Claire volgde zijn blik en zag een klein rood lichtje knipperen achter een bronzen klok.
Ze besefte dat het opnameapparaat slechts een afleiding was geweest.
Er was nog een ander apparaat.
Een radiopresentator.
Ze greep het net precies op het moment dat Lady Ashbourne Jason beval ermee te stoppen.
Maar voordat iemand kon ingrijpen, stormden mannen in donkere pakken de kamer binnen.
Heel even dacht Claire dat er hulp was gearriveerd.
Vervolgens boog een van de mannen voor Lady Ashbourne.
De zending is onderschept, mevrouw.
Het verhaal van de dag…
Mijn 10-jarige dochter kwam thuis van school met haar lange haar afgeknipt – haar uitleg van vier woorden bracht ons allebei tot tranen.
Echte honing of nep-honing? De simpele truc om niet opnieuw voor de gek gehouden te worden.
Het krachtigste gewrichtsmedicijn vind je ‘s zomers gewoon vlak voor je neus, leerde mijn grootvader me: het verlicht pijn, behandelt artritis en als je krampen hebt, wil je het niet meer loslaten!
Als hartchirurg smeek ik mensen boven de 60: stop met deze ochtendgewoonte voordat het te laat is.
