De volgende ochtend kwam de serveerster eerder dan gebruikelijk.
Ze kon maar niet ophouden met denken aan het bericht.
“Het is niet de koffie die me hier opviel… het is de persoon die me elke ochtend toelacht zonder me te kennen.”
De hele dag staarde ze naar de cafédeur, in de hoop de vreemdeling weer te zien.
Maar hij is nooit meer teruggekomen.
Weken zijn voorbijgegaan.
Op een avond, terwijl ze het magazijn aan het opruimen was, gaf de baas haar een envelop.
— “Een man heeft het een tijdje geleden voor je achtergelaten. Hij vroeg me om het je later te geven.”
Met een bonzend hart opende ze de deur.
Binnenin een eenvoudige brief:
“Je weet het misschien niet, maar jouw glimlach heeft een aantal van mijn moeilijkste dagen opgefleurd.”
Toen alles overweldigend leek, wist ik dat ik hier met open armen zou worden ontvangen.
Dankjewel dat je me eraan herinnerd hebt dat er nog steeds goede mensen bestaan.
Met glinsterende ogen las ze de brief meerdere keren opnieuw.
Onderaan de pagina stond een laatste zin geschreven:
“Blijf lachen. Je verandert meer levens dan je je kunt voorstellen.”
Sindsdien bewaart ze die brief in haar schort.
En elke ochtend, als ze de eerste koffie inschonk, herinnerde ze zichzelf eraan dat een simpele glimlach soms het mooiste geschenk van de dag kon zijn.
