‘Ik moet even kijken,’ mompelde ik, terwijl ik een stap naar voren zette. Ik hoorde Heather hijgen toen ik haar passeerde, haar ogen gericht op de bruid.
“Janice!” siste Heather achter me, haar stem verstikt door paniek. Maar het was te laat. Ik was er al.
Mijn hart bonkte in mijn keel en mijn handen trilden toen ik mijn hand uitstreek. De tijd leek even stil te staan toen ik voorover boog en de zoom van Shanize’ jurk een paar centimeter optilde. Ik wist niet eens wat ik moest verwachten: misschien iets mis met haar schoenen of een klein foutje in haar jurk. Maar wat ik ontdekte tartte alle logica.
De hele kerk viel in een verbijsterde stilte.
Onder die prachtige witte jurk zat iets zo ongepast en schokkends dat ik sprakeloos was. Herenschoenen. Grote, lakleren herenschoenen.
Ik knipperde met mijn ogen, bijna ervan overtuigd dat ik hallucineerde. Ik keek omhoog, maar niemand bewoog. Niemand ademde. Shanize – nee, die persoon – reageerde niet, maar ik wel. Ik knielde nog lager en keek beter. Mijn maag trok samen toen ik een glimp opving van de broek van de kleermaker, die enigszins verborgen was onder de jurk. En toen schoten mijn ogen omhoog naar zijn gezicht.
Toen begreep ik het.
Het was niet Shanize.
Het was een man. Een man met een pruik, een sluier die het grootste deel van zijn gezicht bedekte, maar nu ik zo dichtbij was, kon ik de waarheid zien. Mijn keel werd droog. Ik stond op, mijn handen trilden, en keek Dave recht in de ogen.
‘Janice…?’ Daves stem trilde, zijn vreugde maakte plaats voor verwarring toen hij me aankeek. ‘Wat is er aan de hand?’
Ik wist niet wat ik hem moest antwoorden.
Een moment lang stond niemand stil. De hele kerk verstijfde, met open monden en blikken gericht op de man die als bruid bij het altaar stond. De zwaarte van mijn ontdekking hing als een bom in de lucht, klaar om te ontploffen.
Daves gezicht was bleek, zijn ogen wijd opengesperd, zijn blik dwaalde heen en weer tussen mij, de getuige van de bruidegom in pak en de verbijsterde gasten. Hij wankelde achteruit en struikelde bijna.
“Wat… Maar wat is dit?” Haar stem brak, vol ongeloof.
De gasten begonnen te fluisteren, hun stemmen vulden de kamer als een zwerm bijen.
De man vermomd als vrouw – de nep-Shanize – stond rechtop, met een geforceerde glimlach op zijn gezicht. Langzaam en doelbewust bracht hij zijn hand naar zijn hoofd en verwijderde zijn sluier, die op de grond viel. Vervolgens, met een theatraal gebaar, zette hij ook zijn pruik af, waardoor kort, zwart haar tevoorschijn kwam. De metamorfose was voltooid en in de kerk klonk een verward gemompel.
‘Verrassing,’ zei hij zelfvoldaan en met een zelfvoldane grijns. ‘Je had het niet eens door, hè?’
Dave knipperde met zijn ogen, zijn mond wijd open als een vis op het droge. ‘Waar is Shanize?’ vroeg hij, zijn stem nauwelijks hoorbaar. ‘Waar is ze?!’
De rest vindt u op de volgende pagina.
