Zijn moeder zat op de achterste rij en fluisterde met een glimlach die ze nauwelijks kon verbergen tegen zijn zus. Ze dachten dat ik met lege handen zou vertrekken.
Misschien moesten ze dat wel geloven.
Toen de zitting was afgelopen, stond Daniel snel op en pakte zijn telefoon.
“Goed,” mompelde hij. “Dat is geregeld.”
Ik pakte langzaam mijn spullen bij elkaar en zorgde ervoor dat ik niets achterliet.
“Emily,” zei hij nonchalant, alsof we net een vergadering hadden afgesloten in plaats van een huwelijk, “ik laat iemand de planning van de kinderen met je afstemmen.”
“Ik ben niet beschikbaar,” zei ik.
Hij aarzelde. “Wat bedoel je?”
“Je moet via mijn advocaat gaan.”
Zijn gezicht vertrok. “Je hoeft het niet zo moeilijk te maken.”
“Dat doe ik ook niet,” zei ik kalm. “Ik maak het gewoon duidelijk.”
Buiten het gerechtsgebouw liep mijn advocaat Robert Hayes naast me. LEES HET HELE VERHAAL HIERONDER 👇👇👇
