Hij keek opnieuw naar haar dossier. Joanna Ellis. Achtentwintig jaar oud. Geen contactpersoon voor noodgevallen. Geen partner vermeld. Vader van het kind: niet opgegeven.
“Mag ik vragen,” zei Robert voorzichtig, “hoe heet de vader?”
Joanna’s vingers klemden zich vast aan de lakens. Ze had zeven maanden lang geprobeerd niet te reageren op die naam.
“Waarom?”
“Omdat ik het moet weten.”
De verpleegkundige bewoog ongemakkelijk.
“Dokter, misschien kan dit wachten.”
“Nee,” zei Joanna. “Als er iets mis is met mijn baby, zegt u het me nu.”
Roberts gezicht vertrok. Het masker van de kalme dokter viel af en onthulde een oude man die een verdriet droeg dat te zwaar was om te verbergen.
“Er is niets mis met hem,” zei hij. “Maar ik denk dat ik zijn familie ken.”
Maandenlang betekende familie alleen Joanna. Haar handen op haar buik. Haar stem in een leeg appartement. Haar pijnlijke lichaam dat lange diensten draaide in het restaurant omdat er niemand anders was. LEES HET HELE VERHAAL HIERONDER 👇
