De juridische strijd duurde negen maanden. Gedurende die tijd schreef Ethan niet alleen cheques uit; hij zorgde ervoor dat Clara een veiliger appartement had, een echte advocaat en de ruimte om terug te vechten. Toen de schikking met de SEC eindelijk rond was, was Clara niet langer de vrouw met 3,27 dollar in haar portemonnee. Ze was een van de belangrijkste getuigen in een van de grootste bedrijfsontmantelingen van het decennium. Maar de echte overwinning was niet de schikking – het was het moment, een jaar later, toen Ethan zijn post opende en een handgeschreven kaartje vond van een klein meisje dat eindelijk haar eerste stapjes had gezet.
In het penthouse dat soms aanvoelde als een graf, stopte Ethan het kaartje in zijn la – niet bij zijn financiële documenten, maar bij de dingen die zijn ziel definieerden. Hij had zijn leven lang een fortuin vergaard om te ontsnappen aan de kamer boven de wasserette, om er vervolgens achter te komen dat het belangrijkste wat hij ooit had gedaan, was teruggaan om iemand anders te helpen ontsnappen aan hun lot. Hij had niet alleen een baby gered; hij had een reden gevonden om te geloven dat de wereld beter kon zijn. De formule was slechts het begin. Het echte wonder was het moment waarop twee vreemdelingen, in het donker van oudejaarsavond, besloten dat ze het waard waren om gered te worden.
