Op 13 november bereikte Calahan zijn hoogste weektotaal met 27 bevestigde doden. Door steeds geavanceerdere variaties op de soepbliktechniek ontwikkelde hij verschillende strategieën: de lokpost als afleidingsmanoeuvre, de patrouillesignaaltruc die suggereerde dat Amerikaanse patrouilles hun bewegingen coördineerden, en de simulatie van artilleriewaarnemers die lichtpatronen creëerden die suggereerden dat vooruitgeschoven waarnemers artilleriedoelen identificeerden. Elke strategie speelde in op de tactische angsten en prioriteiten van de Japanse inlichtingendiensten. Ze konden potentiële bedreigingen niet negeren. Onderzoek werd verplicht. Ontmaskering werd onvermijdelijk. De dood volgde. De psychologische impact op de Japanse troepen was veel groter dan het aantal slachtoffers. Soldaten werden paranoïde over elk vreemd visueel fenomeen. Een Japanse krant die in deze periode werd buitgemaakt, onthulde de feiten: “De Amerikanen gebruiken demonische magie. Licht verschijnt uit het niets en lokt onze mannen de dood in.” De officieren verboden onderzoek, maar de inlichtingendienst eiste verkenning. Drie mannen uit mijn peloton stierven tijdens het onderzoeken van signaallichten. Ik vertrouw mijn ogen niet meer.
Op 14 november bereikte de techniek zijn maximale effectiviteit. Calahan registreerde 31 bevestigde doden. Hij had de timing, positionering en het creëren van patronen geperfectioneerd. Zijn beveiligingsteam opereerde met een vlekkeloze efficiëntie. De soepblikken, inmiddels meer dan twintig op verschillende locaties, vormden een misleidend netwerk waar de Japanse troepen niet langer veilig doorheen konden.
Het hoogtepunt van deze operatie kwam om 14.30 uur. Calahan had zijn soepblikken zo geplaatst dat het leek alsof er een grote Amerikaanse aanval werd voorbereid. De Japanners, die dachten dat een aanval op handen was, reorganiseerden verschillende eenheden. Deze herpositionering vereiste verplaatsingen door open terrein. Officieren moesten zich blootstellen om de verdedigingsvoorbereidingen te coördineren. Tien minuten lang bestookten Calahan en zijn team doelen die ze tegenkwamen met verwoestende precisie. Elf Japanse soldaten sneuvelden, waaronder twee officieren wier dood verwarring binnen het commando veroorzaakte en de effectiviteit van de gehele verdedigingssector verzwakte. Die avond ontbood luitenant-kolonel O’Bryen Calahan naar het bataljonshoofdkwartier. “Je vijf dagen eindigen morgen. Het huidige aantal bevestigde doden is 103, waarvan 89 gevallen zijn geverifieerd door waarnemers. Dit is niet alleen effectief; het is revolutionair.” “O’Bryen vervolgde: ‘De divisie wil een volledig rapport over uw technieken. Ze overwegen de soepbliktactiek in het hele Korps Mariniers in te voeren. Wat vindt u ervan om meer scherpschutters op te leiden?’ Calahan dacht even na. ‘Meneer, het gaat niet alleen om de blikken. Het gaat erom de psychologie van de vijand te begrijpen, te weten wat ze niet kunnen negeren, hen te dwingen onmogelijke keuzes te maken. De blikken zijn slechts hulpmiddelen. Het echte wapen is drie stappen vooruit denken.’”
