Ik gaf geen kik. Ik lachte zelfs – een zachte, melodieuze lach die Eleanors kaken zo strak op elkaar deed klemmen dat ik haar tanden hoorde klapperen.
‘Geleend, Eleanor?’ vroeg ik, met een opgetrokken wenkbrauw. ‘Ik wist niet dat je kinderen kon lenen die sprekend op je overleden man lijken. Maar mocht je eraan twijfelen, ik heb drie gecertificeerde DNA-profielen in mijn tas. Zou je willen dat ik ze aan de verslaggeefster van de Chicago Tribune geef die op de vierde rij zit? Ik geloof dat ze een vriendin van je is.’
Eleanor hield haar adem in. Haar blik viel op de journalist, die al druk aan het typen was op haar telefoon.
‘Je hebt een uitnodiging meegebracht, hè?’ fluisterde Eleanor, haar stem trillend van woede. ‘Je hebt een plaats toegewezen gekregen. Ga. Of vertrek.’
‘Oh, ik wil graag gaan zitten,’ zei ik liefjes. Ik keek naar mijn jongens. ‘Kom, mijn lieverds. Laten we een tafeltje zoeken.’
Ik keerde me af van de buiten adem zijnde bruid, de verlamde bruidegom en de trillende matriarch. Met volkomen kalmte leidde ik mijn zonen weg van het altaar en liepen we naar de achterkant van het terrein, recht op de lawaaierige, drukke keukendeuren af.
Tabel 27.
Het was precies zo onaangenaam als Eleanor zich had voorgesteld. De tafel was klein en stond verborgen achter een imposant bloemstuk dat bedoeld was om de ingang van de bediening te verbergen. De klapdeuren van de keuken gingen constant open en dicht, waardoor de lucht gevuld werd met een sterke knoflookgeur en het geschreeuw van gestrest keukenpersoneel.
De andere gasten aan tafel waren verre neven en nichten, achterneven en -nichten van de Montgomerys, die te onbeduidend werden geacht om op de voorste rijen te zitten. Ze staarden mijn zoons en mij met grote, angstige ogen aan en schoven haastig hun stoelen weg alsof we besmettelijk waren.
“Mam, het is lawaaierig hier,” zei Caleb, terwijl hij zijn oren dicht hield toen een ober achter ons een dienblad met vuile glazen neersmeet.
‘Ik weet het, schat,’ zei ik, terwijl ik hem dicht tegen me aan trok en hem een kus op zijn voorhoofd gaf. ‘Maar maak je geen zorgen. We zitten hier niet lang.’
Ik pakte mijn telefoon en stuurde een simpel sms’je naar mijn assistente, Sarah.
Clara: Fase twee. Nu.
De machtswisseling.
Tien minuten later probeerde men de huwelijksceremonie te hervatten, maar de sfeer was volledig verpest. De priester stotterde bij de geloften, Ethan bleef naar tafel 27 kijken in plaats van naar zijn verloofde, en Caroline zag eruit alsof ze hen allebei met haar sluier wilde wurgen.
Op het moment dat de priester zei: “Ik verklaar u nu tot zalige…”, begon het lage gerommel van een helikoptermotor in de lucht te echoën.
De gasten keken verbaasd op. Het geluid zwol aan en weerklonk door de kristallen kroonluchters die in de tuintenten hingen. Een grote, gestroomlijnde, matzwarte bedrijfshelikopter met het logo van Aegis Global Media – mijn bedrijf – vloog over het terrein aan het Meer van Genève.
