Die nacht zat Calahan in zijn schuilplaats en overwoog de situatie. De Japanse sluipschutter was perfect gecamoufleerd. Hij kon hem niet zien met zijn verrekijker. Een directe aanval zou zelfmoord zijn. Artillerie zou nutteloos zijn. Hij moest de vijand dwingen zijn positie te onthullen zonder zichzelf te laten zien. Terwijl Calahan zijn avondrantsoen at – kippensoep verwarmd op een brandstofpellet – kreeg hij een ingeving. Het blik, geopend met zijn P38 blikopener, ving de laatste zonnestralen op. Een felle lichtflits drong zijn schuilplaats binnen. Calahan staarde naar het blik, toen naar de jungle, en toen weer naar het blik. Vijftien minuten later legde hij zijn idee uit aan Morrison: “Je wilt soepblikken gebruiken als… niet als lokaas… maar als afleiding, om verwarring te zaaien. De Japanners zijn getraind om beweging, geluid en mondingsflitsen te herkennen, maar ze zijn niet voorbereid op willekeurige lichtflitsen.” “Als ik hun nieuwsgierigheid kan prikkelen, zullen ze op onderzoek uitgaan. En dan schiet ik.” Morrison dacht even na: “Je hebt meerdere dozen op verschillende locaties nodig. Creëer een patroon dat ze niet kunnen negeren.” Morrison keurde de missie goed. Calahan zou samenwerken met een beveiligingsteam van vier scherpschutters en de techniek demonstreren op gelegenheidsdoelen, alvorens te proberen de Japanse sluipschutter op te sporen die verantwoordelijk was voor de dood van Rivera.
Op 9 november vond de eerste test plaats. Calahan positioneerde zich 300 meter achter de frontlinie, met uitzicht op een open plek die door Japanse troepen werd gebruikt om zich tussen hun posities te verplaatsen. Hij bracht twee uur voor zonsopgang door met het plaatsen van vijf soepblikken op palen op verschillende locaties, elk gericht op de ochtendzon. Om 6:15 uur kwam de zon op. Calahan werkte methodisch en plaatste elk blik met behulp van een touwsysteem dat hij had opgezet, waardoor lichtflitsen ontstonden die de Japanse posities aangaven. De eerste flits duurde 3 seconden, waarna het licht verdween. 30 seconden later verscheen er een flits vanuit een andere positie. Twintig minuten lang gebeurde er niets. Toen kwam een Japanse soldaat gedeeltelijk uit de bosrand tevoorschijn, in een poging de bron van de mysterieuze lichtsignalen te vinden. Hij dacht: “Gebruiken de Amerikaanse troepen spiegels voor tactische communicatie?” Hij pakte zijn verrekijker om te onderzoeken. Calahans schot trof hem recht in de borst op een afstand van 480 meter. De Japanse soldaat zakte in elkaar. Calahan trok zich onmiddellijk terug en verplaatste zich 300 meter verder naar het zuiden, naar een compleet nieuwe positie. De soepblikken bleven op hun plaats staan en bleven willekeurige vuursalvo’s uitstoten. Dertig minuten later werd het gebied waar Calahan zich eerder bevond, overspoeld door Japans mortiervuur. Meer dan 50 granaten vielen op de verlaten jungle.
